A Little Life in the World

กลัวบล็อกร้าง เดือนที่แล้วก็ร้างไปทั้งเดือนแล้ว วันนี้เลยหาอะไรมาแปะกันบูด

ช่วงที่แอบหนีกลับบ้าน ได้ไปค้นตู้หนังสือ และเจอหนังสือกลอนภาษาปะกิดเล่มหนึ่ง จำได้ว่าซื้อมาเมื่อเก้าปีก่อน (อย่าถามอายุ จขบ เชียว)

น่าเสียดายที่ จขบ จดมาบทเดียว แล้วลืมจดชื่อหนังสือกับคนแต่งมาด้วย ต้องขออภัยทุกท่านมา ณ ที่นี้

มันเป็นกลอนภาษาอังกฤษ แต่คิดว่าอ่านไม่ยาก (อ่านไม่ยาก เลยเคยลองเอามาแปลแล้วต้องฉีกทิ้ง แปลเองงงเอง ) แปะเลยละกัน

----------

A Summer House

เรือนคิมหันต์

Between the stone-pine and the cypress
the house stands, pensive under the moon,

shuttered against the fierce glare of the sun.
Sometimes, when the sea is a windy blue

and gold hibiscus tips stain the corrugations
of the cicada's song a scarlet red,

it seems remote as its beginning and whiter
than any white you've seen before.

Five generations spent happy summers there
if the accounts of the poor can be relied upon.

Children grown dead in foreign parts have left
their voices, and if on a still night

you listen hard enough you'll hear the rattle
of silver and glass, the hustle and laughter

of people about their business of living.
Yet on its steps you never fumble for keys.

It has no doors, it wraps you like a thought
intent on its object, the shell of a psalm

that guards the kernel of divinity. No candle
burns there, nor urge for words: I nurse

no loneliness of place. But now and then,
between a falling star and the next, I span

the century, cut through its green of hills
and the plains of brass and fire to where I sit

and feel its failing pulse, its dead weight
of dross and ornament. I travel light now,

bring nothing back. The house is bare,
unfit to host fastidious guests.